Przestrzeń, w której możesz odetchnąć i zacząć rozumieć siebie.

Głównym założeniem psychoterapii poznawczo-behawioralnej jest fakt, że myśli, emocje, reakcje fizjologiczne ciała oraz podejmowane zachowania nieustannie na siebie oddziałują. Tworzą one utrwalone, wyuczone w toku życia wzorce – nie zawsze adaptacyjne w dorosłości.

W trakcie sesji pacjent i terapeuta tworzą partnerski zespół badawczy. Pacjent jest niezastąpionym ekspertem od swoich przeżyć i historii, natomiast terapeuta wnosi sprawdzoną wiedzę psychologiczną oraz narzędzia zmiany.

Spotkania mają jasną strukturę i konkretne cele, jednak zawsze przebiegają w atmosferze pełnego bezpieczeństwa. Pomiędzy sesjami pacjent może wdrażać drobne zadania własne, dzięki czemu proces zdrowienia dzieje się w realnym życiu, a nie tylko w murach gabinetu.

CBT jest nurtem o najwyższym na świecie stopniu empirycznej weryfikacji naukowej (Evidence-Based Practice), rekomendowanym m.in. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz NICE w leczeniu zaburzeń lękowych i nastroju.

Nurt Trzeciej Fali psychoterapii poznawczo-behawioralnej powstał z myślą o osobach, u których sama zmiana myśli logicznych nie przynosiła trwałej ulgi emocjonalnej. Wymagało to sięgnięcia do głębszych warstw emocjonalnych, wczesnych doświadczeń relacyjnych oraz treningu uważności (mindfulness).

Terapia Schematu (Schema Therapy wg Jeffreya Younga) łączy podejście CBT z teorią przywiązania i psychoterapią doświadczeniową. Skupia się na identyfikacji wczesnych nieadaptacyjnych schematów (np. deprywacji emocjonalnej, lęku przed opuszczeniem, wadliwości) oraz pracy w trybach schematów, pomagając wykształcić tryb Zdrowego Dorosłego.

ACT (Acceptance and Commitment Therapy) uczy, jak przestać toczyć wyniszczającą walkę z własnymi trudnymi myślami i emocjami. Zamiast unikania bólu, rozwija elastyczność psychologiczną i kieruje energię na podejmowanie działań zgodnych z osobistymi wartościami.

DBT (Dialectical Behavior Therapy wg Marshy Linehan) dostarcza precyzyjnych narzędzi regulacji intensywnych emocji, tolerancji na dystres oraz budowania satysfakcjonujących granic w relacjach z bliskimi.

Większość codziennych trudnych doświadczeń nasz mózg przetwarza samoistnie w fazie snu REM. Zdarza się jednak, że ładunek emocjonalny danego wydarzenia przekracza aktualne zasoby układu nerwowego. Wtedy pamięć o zdarzeniu nie trafia do kory mózgowej jako „zamknięta przeszłość”, lecz tkwi zamrożona w ciele migdałowatym.

W efekcie bodźce z teraźniejszości (dźwięk, ton głosu, zapach, odrzucenie) mogą nieoczekiwanie uruchamiać pełną reakcję walki, ucieczki lub zamrożenia – tak, jakby traumatyczne wydarzenie działo się tu i teraz.

Procedura EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) wykorzystuje delikatną, rytmiczną stymulację naprzemienną obu półkul mózgowych. Podczas stymulacji pacjent pozostaje w pełnym kontakcie z teraźniejszością i bezpieczną relacją z terapeutą.

Dzięki temu wspomnienie traci swój paraliżujący ładunek emocjonalny. Zamiast ciągłego cierpienia staje się neutralnym faktem z Twojej biografii, który przestaje kontrolować Twoje teraźniejsze decyzje i poczucie własnej wartości.